Onderzoeker en curator Lua Vollaard schreef speciaal voor De Verdieping een artikel over haar bevindingen van het archiefonderzoek van de Philips halfgeleiderfabriek in Nijmegen. Hoe verdwenen de 'nette meisjes' met 'handwerkvaardigheden' die in Nijmegen cruciale microchips maakten uit de...
Fredric Baas, conservator van de tentoonstelling BodyDrift – Anatomies of the Future, deed twee jaar onderzoek naar het onderwerp posthuman. In deze serie artikelen neemt hij je mee in zijn onderzoek. Dit is deel 1: ‘What is it like to be posthuman?’
Hoe ziet de toekomst van het menselijk lichaam eruit?
The future is now! We leven immers in 2020. Veel sciencefictionromans en -films uit de vorige eeuw spelen zich af in deze tijd, of zelfs al in ons verleden. Toch lijkt ons dagelijks leven bepaald niet op de spectaculaire toekomstvisioenen van vroeger. Waar is bijvoorbeeld mijn vliegende auto? Er is echter één project waar onafgebroken aan is gewerkt, waarbij grote doorbraken zijn gedaan en nog grotere aanstaande zijn; wijzelf. Technologie, van smartphones tot implantaten, heeft ons lichaam en onze relatie ermee al ingrijpend veranderd. Vergis je niet; de nieuwe mens is geen vreemd toekomstvisioen, je bent het zelf!
Ontwerpers en kunstenaars stellen zich tegenwoordig ieder op eigen wijze de vraag: ‘Hoe ziet de toekomst van het menselijk lichaam eruit?’ Zij verkennen de morele en technologische grenzen van het lijf. De mens wordt continue verbeterd, beschermd en aantrekkelijker gemaakt. Dit proces is al eeuwen aan de gang, maar komt nu door technologische vooruitgang in een stroomversnelling. De meest ingrijpende ontwikkeling daarbij is de steeds verder reikende impact van technologie op ons lichaam. Dat gaat niet alleen over de verdere versmelting van mens en machine maar ook over digitalisering en surveillance.
De tentoonstelling BodyDrift – Anatomies of the Future
In Design Museum Den Bosch is vanaf 1 juni (eindelijk!) de tentoonstelling BodyDrift – Anatomies of the Future te zien. De titel van, afgeleid van de term ‘body drift,’ refereert ook aan de voornoemde ontwikkelingen. Er vindt een verschuiving plaats van een enkel, natuurlijk lichaam naar een veelvoud van denkbeeldige, geseksualiseerde, virtuele en technologisch versterkte lichamen. Je zou misschien verwachten dat het menselijk lichaam zelf hierdoor minder belangrijk wordt. Het tegenovergestelde is echter waar. Het lichaam voert nog altijd de boventoon in onze beeldcultuur. Bovendien leidt de meeste technologie niet weg van ons lijf maar wordt het er – denk aan je stappenteller – juist onderdeel van.
In de tentoonstelling zie je de verschillende manieren waarop dit verschuivende mensbeeld gestalte krijgt; vanuit een geloof in ons lijf, via het bevragen van haar mogelijkheden en beperkingen, tot de wens óf de vrees het achter ons te laten. Van ontwerpen voor het lichaam, die erop of zelfs erin worden gedragen, verschuift de aandacht in de tentoonstelling naar situaties waar het over het lichaam gaat, om tenslotte helemaal aan ons lichaam voorbij te gaan. De reeks artikelen – waarvan dit het eerste inleidende deel is – over het overkoepelende thema van de tentoonstelling; Posthuman zal eenzelfde opbouw kennen. In het Posthuman gedachtengoed zelf fungeert het lichaam, net als in de tentoonstelling, hierbij als een ankerpunt waar geleidelijk we geleidelijk aan steeds verder van verwijderd zullen raken. Maar wie of wat is dat Posthuman eigenlijk?
De tovenaarsleerling
Dit is een tijd van ongekende mogelijkheden met evenvele keerzijden. Als een tovenaarsleerling heeft de mens onbeheersbare krachten ontketent. Onder invloed van het neoliberale kapitalisme, milieuproblematiek, de surveillance-maatschappij en elkaar versterkende technologieën als genetische modificatie, neurale interfaces, kunstmatige intelligentie en robotica is het aanzien van het leven op aarde drastisch veranderd. Het traditionele, humanistische mensbeeld is daarmee ook onderhevig aan ingrijpende veranderingen. Het is niet zozeer de vraag óf het menselijk leven zich aan deze transformatie kan onttrekken maar veeleer wanneer, en hoe ze zich zal voltrekken.
Van postmodern naar posthuman
Deze ontwikkelingen, die bovendien almaar sneller gaan, maken dat met name vanuit de academische wereld het huidige tijdperk – na het postmoderne – als Posthuman wordt aangeduid. Die term verwijst naar een ongekende paradigmaverschuiving in de geschiedenis van de mensheid; de mogelijkheid van een wereld waarin de mens niet langer centraal staat. Daartoe moet het dualistische en hiërarchische Verlichtingsdenken definitief worden ontmanteld. ‘De mens’ wordt daarin namelijk niet alleen maatgevend gemaakt ten opzichte van alle andere levende wezens maar ook impliciet gelijk gesteld aan een witte, westerse man. Posthuman staat dan ook niet zozeer voor ‘na de mens’ maar voor voorbij het idee van ‘de mens’ als eenduidig concept.
Iedereen cyborg
De geboorte van de eerste genetisch gemanipuleerde baby’s begin vorig jaar in China en het feit dat er op dit moment al enkele duizenden individuen rondlopen die de eerste stappen richting cyborg hebben gezet, dwingt ons onze definitie van de mens te herzien. Diegenen die op een dergelijke wijze met (bio)technologie in het menselijk leven en hun eigen lichaam ingrijpen, maken duidelijk zichtbaar in hoeverre die technologie – en daarmee design – onderdeel is geworden van ons aller identiteit. Volgens cyborg-pionier Neil Harbisson eisen hijzelf en mensen zoals hij een nieuw grondrecht op; het recht jezelf te ontwerpen.
De traditionele scheiding tussen lichaam en geest waarbij het lichaam de drager van de geest is, is door de opkomst van informatietechnologie in de afgelopen decennia al ondergraven. Zou het immers niet mogelijk zijn de menselijke geest in de toekomst op een andere drager te plaatsen? Het lichaam neemt dan ook een centrale maar ambivalente plek in binnen het thema Posthuman. Enerzijds fungeert zij als interface tussen mens en (bio)technologie. Als zodanig is ze de nexus van allerlei verbeteringen. Anderzijds lijkt het lichaam te moeten worden overwonnen. De posthumane mens dient dan uiteindelijk los te komen van haar ‘aardse’ drager, of zal, zoals in het geval van kunstmatige intelligentie iets scheppen dat de mensheid overstijgt of zelfs vervangt. Gaandeweg verliest het zijn contouren en wordt het opgenomen in een netwerk van biologie en technologie, cultuur en natuur
Experimenteel en speculatief
Dit klinkt, zo kan ik mij voorstellen, als een nogal theoretisch en abstract verhaal. Daar kan ik bij aanvoeren dat dit inherent is aan het onderwerp. Mijn kwaliteiten als schrijver kunnen hier ook debet aan zijn. Vandaar ook dat ik het onderwerp in de vorm van een tentoonstelling heb willen brengen. Dat is als curator immers mijn forte. Veel van de toekomstgerichte ontwerpen in de tentoonstelling BodyDrift zijn vanuit hun aard echter experimenteel en speculatief, waarmee de indruk bij de bezoeker zou kunnen ontstaan dat het (Posthuman) een ver-van-mijn-bed-show betreft. Om in de tentoonstelling de actualiteit van het onderwerp extra onder het voetlicht te brengen hebben we een ‘newsfeed’ geïntroduceerd. Op drie door de zaal verspreide beeldschermen – één per groep – zijn montages van nieuwsberichten uit de hele wereld te zien die aantonen hoever de ontwikkelingen die worden aangesneden reeds doorwerken in de samenleving.
The future is now
De ontdekkingen en uitvindingen in de reportages zijn ongelofelijk en tot voor kort zelfs onvoorstelbaar. Wat de items bovenal aantonen is dat zelfs de meest experimentele werken in de tentoonstelling niet zo speculatief zijn als ze in eerste instantie lijken. De feiten zijn vaak vreemder dan fictie.Er zijn beelden te zien van mensen die – al dan niet om medische redenen – technologie al vergaand in hun lichaam integreren door middel van protheses. In andere ‘feeds’ is te zien hoe we als het om surveillance gaat feitelijk al onder ‘Big Brother’ leven en dat we inmiddels de meeste spelletjes verliezen van kunstmatige intelligentie. Dit zijn maar een paar van de talloze voorbeelden die aantonen dat Posthuman geen toekomstmuziek is. Het embleem van de Verlichting; de ‘Vitruvius-mens’ (vanzelfsprekend een man!) is allang dood en begraven. [“For whom the bell tolls…? It tolls for thee.”]
Van being naar becoming
Maar ‘de’ toekomst bestaat natuurlijk niet, ontwikkelingen zijn in flux, en de tijden veranderen voortdurend. Zeker in het geval van Posthuman waar ‘becoming’ wordt verkozen over ‘being’. Vandaar dat ik, als gezegd, in de volgende artikelen telkens een aspect van het Posthuman verhaal zal belichten waarbij het (veranderende) lichaam vaak het vertrekpunt zal zijn. De huidige corona-crisis zal ook aan bod komen. Deze heeft in mijn ogen veel posthumane trekken en brengt in ieder geval een aantal ermee verbonden tendensen meer aan de oppervlakte. Voor nu sluit ik af met een citaat van journalist Rowan Moore afkomstig uit een bespreking van de V&A tentoonstelling The Future Starts Here (2018) in de Britse krant The Observer:
“The interaction of the material and the virtual can work in at least two directions. The physical – and especially the human body – can be augmented, empowered and given unprecedented capacities. Or it can become a negotiable, fragile, decreasingly essential vessel for the play of networks and systems within it and without.”
– Fredric Baas (conservator Design Museum Den Bosch)
Gerelateerde verdieping items
Sex historian and journalist Hallie Lieberman explores a Dutch design legacy of sextoys. In this exclusive article for the Third Floor, she writes how Jandirk Groet, designer of Fokker airplanes, partnered with American feminist porn director Candida Royalle to create Natural Contours.
Tim Gouw is schrijver en thuisblijfvader. Hij schrijft en spreekt over (gelijkwaardig) ouderschap en de rolverdeling die daarbij komt kijken. Speciaal voor De Verdieping schreef hij een essay in het kader van de tentoonstelling Vrouwen als technologie. Hij vraagt zich af: als AI massaal...
NEMO Kennislink publiceerde een artikel dat aanhaakt op enkele objecten uit de tentoonstelling Vrouwen als technologie. Hoe verdwijnt het perspectief van de vrouw in voortplantingstechnologie, van historische modellen tot moderne ivf? Lees hier het volledige artikel door journalist Marianne Lamers.
Hoe kan het dat de vrouwen die ooit de pioniers waren binnen de ict, langzaam uit het vak zijn verdwenen? Ontdekt in dit artikel hoe het begon bij de eerste Nederlandse computer en wat er nodig is om de vrouwen weer aan de knoppen te krijgen
Thijs Gras is historicus en ambulanceverpleegkundige. Hij schreef boeken over de geschiedenis van de ambulancezorg, maar heeft ook een fascinatie voor de geschiedenis van couveuses. Speciaal voor De Verdieping schreef hij binnen het thema van de tentoonstelling Vrouwen als technologie een artikel...
Op welke manier dragen digitale technologieën bij aan het oppoetsen en promoten van het klassieke beeld van de huisvrouw? Lees in dit artikel alles over de opkomst en betekenis van de #TradWife-trend.
Dit artikel van Maarten van Gestel verscheen eerder in Trouw onder de titel ‘Deze drie steenrijke broers sponsoren klimaatonderzoek, en zij zijn niet de enigen’ op 23 juli 2023. Maarten is ook te gast in de podcast Design voor de planeet, waarin hij meer toelichting geeft op het artikel.
Dit zijn de zeven designklassiekers van dance volgens journalist Jeroen Junte.
Van eurodance tot techno en van illegale raves tot het Rotterdam Terror Corps die het orgel van de Laurenskerk bespeeld. Een selectie aan documentaires om te kijken.
Ooit was een pil een pil. Nu komt xtc in allerlei kleuren en logo’s voor, van Netflix tot Super Mario. Wat is het effect daarvan?
Bee (Suengbee) Han ontwikkelde de Bee Machine. Een machine die potentiële vrienden beoordeeld op de slagingskans van de vriendschap.
Een leven als huismoeder die gehoorzaamt aan haar man, de kostwinner: dat is de droom die tradwives etaleren op sociale media. Waar komt deze beweging van traditionele vrouwen vandaan, en waar wil ze naartoe?
Hoe kwam de fiets eigenlijk tot ontwikkeling? Wat gebeurde er op dat gebied rond 1900 in Nederland? En wat was de rol van het Groninger merk Fongers?
Annemiek Koers was verantwoordelijk voor de meest aerodynamische productieauto ter wereld. Ze schreef een essay over het berekenen van aerodynamische krachten en welke simulaties hierbij komen kijken.
Christina Cogdell schreef speciaal voor De Verdieping een essay over eugenetica als sociale stroomlijning.
Een verzameling stromingsvisualisaties van vier sporten waarin vloeistofmechanica van cruciaal belang is: wielrennen, schaatsen, skeleton en zwemmen.
Voor Modemuze schreef conservator Anne-Karlijn van Kesteren een artikel over digitale mode. Je leest het artikel hier.
In een tijdperk waarin ons leven onlosmakelijk verbonden is met nieuwe technieken en technologieën, is het belangrijk om van tijd tot tijd te reflecteren op hoe deze technieken onszelf en onze samenleving beïnvloeden.
‘Als je haar maar goed zit’ zong de Nederlandse band Vulcano in 1983. Een geschiedenis van het kapsel.
Iemand op sneakers sneakers of gympen is een herkenbaar tafereel, maar toch bijzonder. Want nog geen halve eeuw geleden was het ondenkbaar om met dergelijke sportschoenen ‘zomaar’ op straat te lopen.
Deze bestekdelen liggen tegenwoordig netjes aan weerszijden van ons bord. Maar een paar eeuwen geleden was op tafel geen vork te bekennen. Bodemvondsten geven inzicht in die ontwikkeling.
Hoe heeft de helm zich ontwikkeld? En welke eisen stelt Defensie aan de moderne legerhelm?
Het locatiesymbool is een waar cultureel fenomeen, maar is sinds de opkomst van sociale media ook onderdeel van wie we (willen) zijn als persoon. Daarom zijn we vaak blind voor de gevaren die erin schuilen.
Sekspeeltjes zijn mateloos populair. Toch was het gebruik ervan niet altijd zo vanzelfsprekend.
Juist de ring heeft voor veel mensen een symbolische betekenis. Voor hen is de ring veel meer dan ‘draagbaar geld’.
Wekelijks hebben meer dan één miljoen Nederlanders deze bijna meditatieve ervaring. Jong, oud, rijk, arm, man, vrouw, non-binair, zwart of wit, allemaal komen ze in het weekend samen om tegen die bal te trappen.
Lang geleden schoor men zich al met vuurstenen, schelpen, haaientanden en stukjes ijzer. Maar hoe ziet de geschiedenis van het scheerapparaat eruit? En wat heeft het voor de mens betekend?
De tijd en het modebeeld bepalen de schoonheidsidealen: het ene moment is een brede taille in de mode en het volgende moment willen we allemaal een smalle taille. Soms helpt ondergoed je om de gewenste idealen vorm te geven.
Via reclames bereiken ons vandaag de dag vooral westerse en binaire ideeën over gender en scheren.
Tegenwoordig worden sportschoenen ontworpen om je steeds betere prestaties te laten leveren.
Van nature worden je hersenen goed beschermd door je schedel. Onze hersenpan is echter niet bestand tegen een harde inslag tijdens een ongeluk of door kogels.
Een punt, een pijl of een druppel op een kaart op je telefoon; dat is hoe je vandaag de dag aangeeft waar je lichaam zich bevindt. Maar wie kan zich de telefooncel nog herinneren?
Vaker dan we ons misschien bewust zijn, gaat ontwerp de grens van ons lichaam over.
Voor sommige mensen is de fiets een simpel vervoersmiddel. Maar voor anderen is de fiets een manier van leven. “De fiets, de fiets en verder niets”, zei een van de bekendste Nederlandse berijders van een fiets, Joop Zoetemelk, al.
Je draagt een ring direct op je huid, maar deze is tegelijkertijd voor iedereen zichtbaar. Verbondenheid met een ander, een persoon of een groep kun je daardoor goed tonen met een ring.
Dat je eet met mes, vork en lepel is voor veel mensen normaal.
De regels bepalen niet alleen het spel, ze bepalen ook hoe je je als speler met de bal kunt bewegen over het veld.
Curvy billen en heupen, een wespentaille of een fitboyfiguur; door de eeuwen heen is het ideaalbeeld van ons lichaam vaak veranderd. Door middel van onderkleding proberen we zo dicht mogelijk bij dat ideaalbeeld te komen.
Een van de meest persoonlijke ontwerpen bevindt zich op je eigen hoofd.
Heera Shin onderzocht ze de ontwikkeling van de metaverse en avatars en vraagt zich af: hoe gaan we om met dit groeiende aantal avatars, onze digitale identiteiten?
Om niet achter te blijven bij de snelle ontwikkeling van digitalisering, heeft FashionUnited een selectie gemaakt van termen en woorden die noodzakelijk zijn om dit enorme nieuwe rijk te begrijpen.
De korte geschiedenis van digitale mode.
Nancy Bocken is hoogleraar Sustainable Business aan de Universiteit Maastricht. Voor De Verdieping duidt ze de impact van de mode-industrie op het milieu én deelt ze tips hoe zowel de overheid, sneakermarken en sneakerliefhebbers duurzamere keuzes kunnen maken.
Schoenen van duurzame materialen zoals appelleer, paddenstoelenleer en gerecycled rubber zien we steeds vaker terug als alternatief voor dierlijk leer. Waar ligt de potentie en waar liggen de uitdagingen?
Een reflectie op de workshop PORTAL 012 van Elisa van Joolen, door schrijfster Emma van Meyeren en fotograaf Nikola Lamburov.
Nike, Adidas en Puma, maar ook nieuwe merken richten zich erop: NFT sneakers oftewel virtuele sneakers.
In een wereld waar het draait om minimale marges tussen winst en verlies, delft het milieu vaak het onderspit. Fabrikanten denken vooral in winst, niet in verlies en al helemaal niet in verlies voor de planeet. Dat geldt ook voor de maker van je hypermoderne stampers.
Titi Finlay is een Londense content creator, sneakerhead en sneakeractivist. Voor De Verdieping probeert ze een antwoord te geven op de vraag waarom sneakers niet genderneutraal kunnen zijn.
Sommige werden verboden, terwijl andere hele sterke gevoelens oproepen, en dan zijn er ook nog rechtszaken tussen makers en merken.
De sneakerindustrie is gigantisch. In 2021 alleen al zijn er 1,2 miljard sneakers wereldwijd verkocht, bijna tweemaal zoveel als in 2012.
Sneakercultuur is inmiddels een wereldwijd fenomeen, maar ontstond lokaal, nog voor de opkomst van het internet. In de serie Sole Origins word je meegenomen naar steden die hier grote impact op hebben gehad.
In onze sneaker dictionary vind je een overzicht van de belangrijkste, meest gebruikte en soms ook gewoon leukste woorden.
De zool van een sneaker kan iedereen aanwijzen, maar wat is een upper? Waar zit de snor? En wat hebben het oogje en de veterstift gemeen? Ontdek het in deze sneakeranatomie.
Nog steeds blijft de sneaker onverminderd populair, zeker onder jongeren. Wereldwijd blijven subculturen specifieke modellen aan hun dagelijkse ‘uniform’ toevoegen.
In de jaren 90 kreeg de sneaker voet aan wal in Nederland dankzij gabbers en bubbling, maar ook in Londen ontstond een unieke manier om de sneaker te stylen.
In de jaren 80 ontstonden de eerste samenwerkingen. Dit bleef echter niet beperkt tot rolmodellen, ook de eerste collab met een winkel ontstond in deze tijd.
Sneakercultuur is overal dankzij de invloed van jongeren uit achterstandswijken in grote steden. Zij hadden de hand in het verheffen van de sneaker van pure sportschoen tot felbegeerd stijlicoon.
De sneakerindustrie is milieubelastend, maar inmiddels zijn er veel hoopgevende projecten in gang gezet om deze problemen aan te pakken.
De meeste sportschoenen die we als baanbrekend beschouwen, zijn ontwerpen voor de optimalisatie van sportprestaties. Uitgangspunten voor ontwerpers zijn eigenschappen als grip, pasvorm, stabiliteit, demping en energy-return.
In de jaren 90 wagen grote sportmerken zich buiten hun comfort zone, en gaan exclusieve samenwerkingen aan met kleine retailers en progressieve modeontwerpers.
Met dank aan de invloed van jongeren uit achterstandswijken in grote steden is de sneakercultuur is overal. Zij hadden de hand in het verheffen van de sneaker van pure sportschoen tot felbegeerd stijlicoon.
Maar weinig voorwerpen zijn zo universeel en veelzijdig als de sneaker. Daarmee is het het onbetwiste culturele symbool van onze tijd, die een brug slaat tussen cultuur, ontwerp, mode, muziek en technologie.
Afgerukte ledematen, ontbindende lijken en afstotelijke monsters. Net als in het posthumanisme staat in gothic het lichaam centraal. Toevallig? Volgens curator Tomas van den Heuvel niet.
Goth-muziek bestaat alweer zo'n veertig jaar, maar voor buitenstaanders blijft het moeilijk grip te krijgen op het onsterfelijke genre. Daarom een klaarstoomcursus door goth-kenner Marloes Bontje.
Ben je klaar voor de ultieme Netflix goth-binge? Met deze kijktips kom je de winter wel door!
Goth jaagt het gevoel van authenticiteit met overgave na, en schrikt er niet voor terug om dit gevoel op een kunstmatige manier op te roepen.
In de traditie van goth worden beelden, symbolen en stijlen naar hartenlust gemengd – het resultaat is een gedragen sfeer, die de fantasie prikkelt en de duisternis creëert. Goth is geen stijl in de traditionele zin, maar een gevoel.
De stad is in de goth traditie van de vroege twintigste eeuw een dreigende, onpersoonlijke, alles opslokkende metropool.
De subcultuur goth experimenteert als geen ander met gender, seksualiteit en stijl, en vindt zo steeds nieuwe betekenissen voor oude stereotypen.
Goth is een slagveld voor de grote kwesties van identiteit, individu en gemeenschap. Nu, én al in de negentiende eeuw.
In goth wordt het verleden gezien als een fotonegatief van de moderne tijd - in goede óf in kwade zin. Vaak zijn het daarbij juist de gebreken van technologie – de krassen op de film, de verkleuring van de foto – die een gothic gevoel aan het beeld geven.
De overdonderende natuur speelt in de traditie van goth een grote rol: als decor voor ongrijpbare mysteriën of onuitsprekelijke geheimen, maar soms ook als hoofdrolspeler.
In de Engelse literatuur ontstaat in de loop van de achttiende eeuw een verlangen naar de duistere middeleeuwen, een fascinatie met het bovennatuurlijke, met dood, verderf en het hellevuur. Het resultaat: de beroemde gothic novel.
In wat ook wel ‘the Inflatable Era’ wordt genoemd, werd opblaasbare architectuur vervaardigd als voorwaarde voor een nieuwe, nomadische levenswijze. De ruimtevaart diende als inspiratiebron voor deze capsules. Zijn deze hightech hide-outs echter posthuman, of juist niet?
Bij bezoek aan de tentoonstelling krijg je de catalogus mee. Hierin vind je zowel de bijschriften van alle werken die op zaal te zien zijn, als inhoudelijke teksten ter toelichting van belangrijke makers en thema's. De digitale versie is hier te bekijken.
Posthuman; als je ogen eenmaal geopend zijn zie je het overal. Maar wat is het eigenlijk? In deze terugkerende reeks legt conservator Fredric Baas het uit. In de eerste column focust Baas zich op het veranderende menselijke lichaam, iets wat Oostenrijkse ontwerpers in de jaren zestig al...
Parallel aan de tentoonstelling presenteert architekturtheorie.eu een selectie van films over en door de protagonisten van de tentoonstelling, oorspronkelijk gemaakt voor en uitgezonden door het ORF. De films zijn vaak net zo radicaal als de mensen, ideeën en het...
Na de tentoonstelling BodyDrift — Anatomies of the Future duikt Design Museum Den Bosch verder het thema ‘posthuman’ in. Onderzoeksassistent Marthe Oosting denkt dat we de posthuman hard nodig gaan hebben in de toekomst. Niet om onoverwinnelijke cyborgs te worden, maar...
Nederland kent een interessante geschiedenis als het gaat om de vertegenwoordiging tijdens internationale presentaties. De kans om ons land te presenteren tijdens wereldtentoonstellingen en internationale kunst- en architectuurbiënnales, politieke topbijeenkomsten en zelfs Olympische...
Het laatste deel van de tentoonstelling ‘Victor Papanek: The Politics of Design’ laat zien hoe hedendaagse ontwerpers zich verhouden tot de thema's van Papanek. Hier vind je de tentoonstellingstekst.
Papanek inspireerde vele generaties ontwerpers. Het derde deel van de tentoonstelling ‘Victor Papanek: The Politics of Design’ toont hun werk rond het thema 'minderheden'. Hier vind je de tentoonstellingstekst.
Fredric Baas, conservator van de tentoonstelling BodyDrift – Anatomies of the Future, deed twee jaar onderzoek naar het onderwerp posthuman. In deze serie artikelen neemt hij je mee in zijn onderzoek. Dit is deel 2: ‘What do posthumans wear?’
Het thema posthuman gaat lang niet alleen over design. Ook van bepaalde muziek gaat je cyborghart harder kloppen. Welke platen horen volgens jou in deze posthuman platenkast?
De werken in het deel 'Beyond the Body' in de tentoonstelling BodyDrift - Anatomies of the Future laten het menselijk lichaam achter zich. Ze tonen hoe maakbaar en beïnvloedbaar we zijn geworden, en roepen op tot reflectie op wat ons nog aan ‘zelf’ resteert.
Ons lijf wordt, bewust en onbewust, geanalyseerd en gedigitaliseerd waarbij het onderscheid tussen de private en publieke sfeer steeds meer vervaagt. Ontdek 'The Biometric Body' in de tentoonstelling BodyDrift - Anatomies of the Future.
De werken in het deel 'Better Bodies' van de tentoonstelling BodyDrift - Anatomies of the Future delen een fundamenteel vertrouwen in het menselijk lichaam. Het lijf wordt hier uitgebreid, verfraaid, verdedigd en bewapend; het is klaar voor de toekomst.