Skip to content

In 1986 werd live op televisie de feestelijke ingebruikname van de Oosterschelde stormvloedkering uitgezonden. Het was het grootste onderdeel van het Deltaplan, dat naar aanleiding van de watersnoodramp in 1953 voor de bescherming van Zeeland en Zuid-Holland was ontwikkeld. Het Deltaplan betekende het einde van een tijdperk van het maakbare Nederlandse landschap, samen met de afronding van een grootschalige ruilverkaveling van de landbouw in de jaren zeventig.

Het land was kwetsbaar en overgeleverd aan de willekeur van het water. [… …] Wij kunnen met vertrouwen leven in dit gebied. Maar we kunnen er niet leven zonder waakzaamheid. [… …] Met het Delta-project is een grootse en technisch indrukwekkende verdedigingslinie tot stand gebracht. Naar menselijke berekening kan deze de natuur, ook in haar meest extreme ogenblikken, bedwingen.

— H.M. Koningin Beatrix (1986)

Begonnen bij de drooggemalen polders in de zestiende en zeventiende eeuw, was Nederland van een moeras ontwikkeld in een kunstmatig en gedeeltelijk geometrisch gevormd land, met een hoge mate van menselijke controle over de natuur. Die controle over de natuur was in de eerste plaats bedoeld ter verbetering van de veiligheid en de optimalisatie van het gebruik van de grond voor landbouw, veeteelt en woningbouw en van het water voor scheepvaart en visserij. Die ontwikkeling maakte op zijn beurt de weg vrij voor intensieve veehouderij en grootschalige kassenbouw, voor industriële fish farms en windmolenparken op zee.

(Contrapunt)

Maar gaandeweg, met de watersnoodramp in 1953 verder weg in de herinnering en met het stijgen van de koopkracht, werd het landschap ook voor andere manieren van consumptie gebruikt. Recreatiegebieden werden verder ontwikkeld tot experience parken, er kwam ruimte voor luxueuze vakanties in eigen land met parken met huisjes en allerlei voorzieningen.

De overheid had vanaf de jaren twintig zorggedragen voor recreatiefaciliteiten, maar nu namen bedrijven als Sporthuis Centrum/Center Parcs de ontwikkeling daarvan ter hand. Door hun toedoen werd de wat saai bevonden Nederlandse natuur aangevuld met golfslagbaden, tropische zwemparadijzen, knuffelmuren en wildwaterglijbanen. Die nieuwe maakbaarheid werd aan het einde van de jaren tachtig ook van overheidswege geformuleerd: veelzeggend kreeg in 1989 het Ministerie van Landbouw en Visserij ook natuurbeheer en recreatie als een nieuwe hoofdtaak. In 1990 introduceerde dit mini­sterie de ‘Ecologische Hoofdstructuur’ (EHS): een plan voor een landelijk netwerk van verbonden natuurgebieden, met het ecoduct als opmerkelijk nieuw type bouwwerk.

Gerelateerde verdieping items

In de tentoonstelling Van Bauhaus naar Mekka onderzoekt Design Museum Den Bosch de relatie tussen traditie en moderniteit aan de hand van de baanbrekende ontwerpen van dr. Mahmoud Bodo Rasch. Hoofdcurator Yassine Salihine vertelt in een interview met NieuwWij hoe zijn ontwerpachtergrond en...
Traditie is een manier om een set vermeend authentieke gebruiken vast te leggen, letterlijk te conserveren. Ook in architectuur en design zijn tradities ontstaan, ideeën over wat de juiste manier is om deze toegepaste kunsten uit te oefenen. Toch wordt hier ook regelmatig mee gebroken.
Veranderingen waar de hele planeet mee te maken heeft, vereisen een wereldwijde visie op samenwerking, rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid. Kan de mensheid zo’n wereld vormgeven?
Nu de aarde zo snel opwarmt, krijgt de oude droom van het “designerklimaat” een nieuwe betekenis. Wat als we het teveel aan CO2 weer uit de lucht konden verwijderen? Wat als we de straling van de zon konden dimmen?
Na Tweede Wereldoorlog volgde een periode van spanning tussen de twee supermachten; de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. Ook het weer en het klimaat raakten verstrikt in deze “Koude Oorlog”. Volgens sommige onderzoekers was menselijke controle over de atmosfeer binnen handbereik.
Vanaf 1850 leidde de ontdekking van een vroegere ijstijd in Europa tot discussies over de oorzaken van klimaatverandering. Deze discussies versterkten het idee dat menselijke activiteiten het klimaat konden veranderen. Een rotsvast geloof in de kracht van de vooruitgang raakte wijdverbreid.
Wereldwijd beïnvloeden mensen en hun omgeving elkaar al duizenden jaren. Tot op de dag van vandaag wordt de natuur met specifieke ontwerpen en producten ‘getemd’ en winstgevend gemaakt.
De gevolgen van menselijk handelen op de natuur werden lang vooral op lokale schaal waargenomen. Het beeld van het klimaat als een globaal en complex systeem won vanaf de 20e eeuw sterk aan invloed. Dit was deels te danken aan de opkomst van de moderne klimaatwetenschap.
Met dank aan de invloed van jongeren uit achterstandswijken in grote steden is de sneakercultuur is overal. Zij hadden de hand in het verheffen van de sneaker van pure sportschoen tot felbegeerd stijlicoon.
In de traditie van goth worden beelden, symbolen en stijlen naar hartenlust gemengd – het resultaat is een gedragen sfeer, die de fantasie prikkelt en de duisternis creëert. Goth is geen stijl in de traditionele zin, maar een gevoel.
Bij bezoek aan de tentoonstelling krijg je de catalogus mee. Hierin vind je zowel de bij­schriften van alle werken die op zaal te zien zijn, als inhoudelijke teksten ter toelichting van be­lang­rijke makers en thema's. De digitale versie is hier te bekijken.
Posthuman; als je ogen eenmaal geopend zijn zie je het overal. Maar wat is het eigenlijk? In deze terugkerende reeks legt conservator Fredric Baas het uit. In de eerste column focust Baas zich op het veranderende menselijke lichaam, iets wat Oostenrijkse ontwerpers in de jaren zestig al...
Parallel aan de tentoonstelling presenteert architekturtheorie.eu een selectie van films over en door de protagonisten van de ten­toon­stelling, oor­spron­kelijk gemaakt voor en uit­ge­zon­den door het ORF. De films zijn vaak net zo radicaal als de mensen, ideeën en het...
Design zou vóór en mét iedereen moeten zijn, is de gedachte van de tentoonstelling ‘Victor Papanek: The Politics of Design’. De tentoonstelling vormde voor masterstudenten van het Critical Inquiry Lab van de Design Academy Eindhoven de aanleiding om een dialoog aan te gaan met het werk van...
De oliecrisis en de milieuproblematiek leiden internationaal tot een herbezinning op de technologische fascinaties van de avant-gardes van de jaren zestig. Vooral Haus-Rucker-Co reflecteert met grote in­stal­la­ties op de consequenties van milieuvervuiling.
De prototypen van Walter Pichler zijn perfect uitgevoerde en functionerende meubels en ge­bruiks­voorwerpen. Door bepaalde effecten van het gebruik van dagelijkse objecten te benadrukken, laten deze prototypen de kille en ver­vreemdende werking ervan zien.
In de jaren zestig en zeventig veranderen nieu­we media als radio, telefoon en tv de relatie tussen mens en omgeving. De impact op de menselijke ervaring van de omgeving, maakt waarneming een belangrijk thema voor veel kunstenaars en ontwerpers in deze periode.
Het besef dat de cybernetica het functioneren van design, architectuur en stedenbouw ingrijpend zou gaan beïnvloeden, was in Oostenrijk al vroeg aanwezig. Over de consequenties daarvan wordt in tal van projecten gespeculeerd.
Met zijn manifest Alles ist Architektur rekent Hans Hollein af met de traditionele definitie van architectuur: "Onze inspanningen zijn ge­richt op het milieu als geheel en op alle media die dat bepalen. Zowel de televisie, het kunst­matige klimaat, de transporten, de kleding, de telefoon...
'Schöner Wohnen, of de vernietiging van de bewoonbare doodskist' is een film die ar­chi­tec­tuur­collectief Salz der Erde in 1971 maakte, en waarin het ideaal van het gelijknamige smaak­vol-burgerlijke woon­tijd­schrift genadeloos onderuit wordt gehaald.
De optredens van de Aktionisten zorgden steeds vaker voor schandalen. Dit culmineerde in 1968 in de happening Kunst und Revolution die in het kader van studenten­protesten georga­ni­seerd werd door de kunstenaar Peter Weibel en plaatsvond in een prominente collegezaal van de Weense...
De behoefte aan radicale verandering mani­fes­teerde zich in het naoorlogse Oosten­rijk in een serie megalomane stads­ont­werpen. Deze pro­jecten delen een obsessie met technologie en infrastructuur en een drang om compleet nieuwe manieren van samenleven te creëren.
Het Aktionisme is de geheel eigen, Oosten­rijkse variant van de performancekunst. Door middel van choreografieën met naakte licha­men, verf en bloed in combinatie met luide muziek brachten zij de deelnemers en het publiek in een roes.