Skip to content

“Dit voelt als wat ik heb gelezen over hoe het voelde om de atoombom te ontwikkelen, (…).  Je moet dit doen omdat, God sta je bij, als je het ook echt gebruikt, je er zeker van wilt zijn dat het werkt. Je hoopt in godsnaam dat dit nooit gebruikt wordt, maar als je het moet gebruiken, kun je maar beter weten hoe het zich gedraagt.” – David Battisti, klimaatwetenschapper, over het onderzoek naar geo-engineering, 2009.[1]

Nu de aarde zo snel opwarmt, krijgt de oude droom van het “designerklimaat” een nieuwe betekenis. Wat als we het teveel aan CO2 weer uit de lucht konden verwijderen? Wat als we de straling van de zon konden dimmen? Sommigen pleiten voor radicale ingrepen om de ergste gevolgen van klimaatverandering te voorkomen.

Voorstanders van meer onderzoek naar dit soort technieken wijzen erop dat klimaatverandering óók het gevolg is van menselijk ingrijpen. We zijn al lang “geo-engineers”. Nu moeten we onze verantwoordelijkheid nemen. Ingrijpen in het klimaat kan ons extra tijd geven om fossiele brandstoffen uit te bannen, voordat de opwarming definitief ontspoort.

Tegenstanders vrezen onbedoelde gevolgen voor mens en natuur. Bedrijven en politici kunnen geo-engineering ook als excuus gebruiken om de nodige verduurzaming uit te stellen. Pogingen om het klimaat opzettelijk te veranderen hebben bovendien lange koloniale en militaire geschiedenis. Critici vinden het naïef om te denken dat zulke technieken op een eerlijke manier zullen worden toegepast.

CO2-verwijdering

De eerste vorm van geo-engineering heet CO2-verwijdering, of CDR (Carbon Dioxide Removal). Bedrijven kunnen bijvoorbeeld de CO2-uitstoot van hun fabrieken opvangen, en ondergronds opslaan. Speciale machines zouden CO2 uit de open lucht kunnen filteren. De radicaalste plannen stellen voor om de chemie van de zee te veranderen. Door bepaalde mineralen aan het zeewater toe te voegen, verandert de zuurtegraad en kan de zee weer meer CO2 opnemen. De zee zou ook “bemest” kunnen worden met ijzer. Zo groeien er meer planktondeeltjes, die broeikasgassen “opeten”. Op deze plannen bestaat hevige kritiek. De gevolgen voor het zeeleven kunnen enorm zijn.[2]

Zonnestralingsbeheer

De tweede vorm van geo-engineering heet zonnestralingsbeheer of SRM (Solar Radiation Management). SRM probeert de straling van de zon terug te kaatsen, voordat die in de atmosfeer terecht komt en de aarde opwarmt. Wat als boeren overal ter wereld lichtgekleurde gewassen planten? Kunnen we het smelten van het witte poolijs kunstmatig vertragen? Of wolken witter maken met zoutdeeltjes? Een bijzonder omstreden voorstel is stratosferische aërosoleninjectie of SAI. Speciale vliegtuigen zouden in de toekomst reflecterende deeltjes in de stratosfeer kunnen uitstrooien. De gevolgen van zo’n ingreep voor de ozonlaag, of voor globale neerslagpatronen, zijn nog onzeker.[3] En wie zou er over zo’n wereldwijde operatie mogen beslissen?

Het morele gevaar

De opwarming van de aarde is een regelrechte catastrofe voor miljarden mensen.[4] De verleiding om radicaal in te grijpen zal in de toekomst waarschijnlijk groeien. Zulke ingrepen roepen veel praktische en ethische vragen op. Zelfs kunstmatige CO2-opslag is omstreden. Veel opslagtechnieken staan nog in de kinderschoenen, maar zijn populair bij olie- en gasbedrijven. Worden ze niet als excuus gebruikt om fossiele industrie in stand te houden? Sommige critici waarschuwen dat we onbewust “slaapwandelen” naar een onterecht vertrouwen in geo-engineering. Sinds 2014 rekenen de VN-rapporten bijvoorbeeld op toekomstige CO2-opslag in hun klimaatscenario’s.[5]

 

Bronnen

[1]     “This feels like what I’ve read about [what] developing the bomb felt like, (…). You have to do this because, God help you if you actually use it, you want to make sure it works. You hope to God this is never used but if you have to use it, you better know how it behaves.” Geciteerd in Eli Kintisch, Hack the Planet: Science’s Best Hope – or Worst Nightmare – for Averting Climate Catastrophe (Hoboken, N.J: Wiley, 2010), 18.

[2]     Consensus, Certainty, and Catastrophe: The Debate Over Ocean Iron Fertilization | New Security Beat. Zie ook: Ocean Fertilization (technology briefing) – Geoengineering Monitor

[3]     Aaron Tang and Luke Kemp, “A Fate Worse Than Warming? Stratospheric Aerosol Injection and Global Catastrophic Risk,” Frontiers in Climate 3 (November 19, 2021): 720312, https://doi.org/10.3389/fclim.2021.720312.

[4]     Machine-learning-based evidence and attribution mapping of 100,000 climate impact studies | Nature Climate Change

[5]     Jeroen Oomen, Imagining Climate Engineering: Dreaming of the Designer Climate, Imagining Climate Engineering (London New York: Routledge, Taylor & Francis Group, 2021).

Gerelateerde verdieping items

Thijs Gras is historicus en ambulanceverpleegkundige. Hij schreef boeken over de geschiedenis van de ambulancezorg, maar heeft ook een fascinatie voor de geschiedenis van couveuses. Speciaal voor De Verdieping schreef hij binnen het thema van de tentoonstelling Vrouwen als technologie een artikel...
Hoe kwam de thematiek van de tentoonstelling Vrouwen als technologie tot stand? Diverse boeken hielpen de thema's te definiëren, objecten te duiden en nieuwe verbanden te leggen. In deze shortlist vind je alle titels op een rij: van historische analyses tot kritische en theoretische beschouwingen.
Veranderingen waar de hele planeet mee te maken heeft, vereisen een wereldwijde visie op samenwerking, rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid. Kan de mensheid zo’n wereld vormgeven?
Na Tweede Wereldoorlog volgde een periode van spanning tussen de twee supermachten; de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. Ook het weer en het klimaat raakten verstrikt in deze “Koude Oorlog”. Volgens sommige onderzoekers was menselijke controle over de atmosfeer binnen handbereik.
Vanaf 1850 leidde de ontdekking van een vroegere ijstijd in Europa tot discussies over de oorzaken van klimaatverandering. Deze discussies versterkten het idee dat menselijke activiteiten het klimaat konden veranderen. Een rotsvast geloof in de kracht van de vooruitgang raakte wijdverbreid.
Wereldwijd beïnvloeden mensen en hun omgeving elkaar al duizenden jaren. Tot op de dag van vandaag wordt de natuur met specifieke ontwerpen en producten ‘getemd’ en winstgevend gemaakt.
De gevolgen van menselijk handelen op de natuur werden lang vooral op lokale schaal waargenomen. Het beeld van het klimaat als een globaal en complex systeem won vanaf de 20e eeuw sterk aan invloed. Dit was deels te danken aan de opkomst van de moderne klimaatwetenschap.
De apparaten waarmee elektronische muziek in het begin werden gemaakt besloegen hele kamers. De ontwikkeling van transistoren en chips leidt tot een steeds snellere miniaturisering en daarmee ook prijsverlaging van elektronische instrumenten als synthesizers en drumcomputers.
De meeste sportschoenen die we als baan­brekend be­schou­wen, zijn ontwerpen voor de optimalisatie van sport­prestaties. Uitgangs­punten voor ontwerpers zijn eigen­schap­pen als grip, pasvorm, stabiliteit, demping en energy-return.
Met dank aan de invloed van jongeren uit achterstandswijken in grote steden is de sneakercultuur is overal. Zij hadden de hand in het verheffen van de sneaker van pure sportschoen tot felbegeerd stijlicoon.
Maar weinig voorwerpen zijn zo universeel en veelzijdig als de sneaker. Daarmee is het het onbetwiste culturele symbool van onze tijd, die een brug slaat tussen cultuur, ontwerp, mode, muziek en technologie.
In goth wordt het verleden gezien als een fotonegatief van de moderne tijd - in goede óf in kwade zin. Vaak zijn het daarbij juist de gebreken van technologie – de krassen op de film, de verkleuring van de foto – die een gothic gevoel aan het beeld geven.
De Oosterscheldekering in 1986 was de afronding van het Deltaplan, en betekende het einde van een tijdperk van het maakbare Nederlandse landschap. In deze periode werd het landschap ook steeds meer voor recrea­tieve doeleinden gebruikt - met de experience parken van Center Parcs als resultaat.